Huiskamerconcerten aan de Korvelseweg en de avond dat de stroom wegviel

Sinds vorig voorjaar staat onze woonkamer aan de Korvelseweg elke derde vrijdag van de maand vol klapstoelen. Mijn vriend en ik organiseren dan een huiskamerconcert. Een singer-songwriter, soms een duo met een cello, één keer een jongen uit de buurt die met een oude bandrecorder loops maakte. Er passen ongeveer vijfendertig mensen in de kamer en op de trap, iedereen neemt iets te drinken mee en de pet gaat rond voor de artiest. Het is het mooiste wat we ooit in dit huis hebben gedaan.

Februari, tweede nummer

In februari ging het mis. Het was koud, de hal tochtte, dus ik had een elektrisch kacheltje bij de voordeur gezet. In de keuken stond een pan glühwein op een losse kookplaat en de koffiemachine draaide voor de mensen die nog moesten rijden. De zangeres had een klein versterkertje meegenomen, plus een lampje met een warme gloeidraad dat ze altijd naast haar kruk zet. Midden in het tweede nummer viel alles uit. Versterker, leeslampje, de lichtslinger boven het raam. Even was het pikdonker en doodstil, en toen begon iemand te lachen. Ze heeft dat nummer akoestisch afgemaakt bij het licht van dertig telefoons. Prachtig, maar ik zat de rest van de avond met mijn hoofd bij de meterkast.

Wat er eigenlijk op één groep zat

Een paar dagen later kwam er een monteur van Elektricien Tilburg kijken. Hij zette per groep iets aan en liep met mij door het huis om op te schrijven wat waar op zat. Ons huis is uit de jaren dertig en is in de loop der jaren in stukjes bijgewerkt. Het bleek dat de voorkamer, de hal en een deel van de keuken samen op één groep hingen. Kacheltje, kookplaat en koffiemachine trokken samen ruim meer dan zo’n groep aankan, en de automaat deed precies wat hij moest doen. Hij liet me ook zien dat ik in de kamer drie stekkerdozen achter elkaar had gekoppeld, met de verlengkabel van de lichtslinger aan het eind. Dat kan warm worden, en in een volle kamer waar mensen over snoeren stappen wil je dat risico niet lopen.

Een eigen hoek voor de muziek

Er was nog ruimte in de groepenkast, dus de oplossing was eerder netjes dan ingewikkeld. Er kwam een nieuwe groep met twee dubbele geaarde wandcontactdozen in de hoek waar de muzikanten staan, en die groep is alleen voor geluid en het lampje van de artiest. De koffiemachine en de waterkoker kregen in de keuken een eigen groep, en het kacheltje is de deur uit. Bij de voordeur hangt nu een zwaar gordijn tegen de tocht. De monteur zei er droog bij dat een versterker het niet fijn vindt als de stroom ineens wegvalt, en dat een rustige groep zonder koelkast of kachel erop ook minder getik in de speakers geeft. Ik ben geen technicus, maar het klonk in maart inderdaad schoner.

Wie weleens langs de Piushaven of door de Spoorzone loopt, weet hoeveel muziek er in deze stad gewoon in kleine ruimtes gebeurt. Een huiskamerconcert hoort daar wat mij betreft bij. Wil je het zelf proberen, zorg dan dat je vóór de eerste avond weet welke stopcontacten bij elkaar horen. Het lijstje dat de monteur van Elektricien Tilburg met mij maakte, hangt nu op de binnenkant van de meterkastdeur, naast de setlist van die avond in februari. Die setlist hangt er vooral om me eraan te herinneren hoe stil vijfendertig mensen kunnen zijn.